Jako że nie pojechałam do Torunia, mogłam spotkać się z Nataszą Goerke. Nie rozmawiałyśmy wiele, ale przecież narozmawiałyśmy się już tyle w przeszłości. Natasza ucieszyła się, że wyjechałam. Bała się, jak powiedziała, że mi tu "w Polsce krzywdę zrobią". Może Natasza projektuje coś na mnie, jakąś przemiłą cząstkę swej istoty, podczas gdy ja naprawdę nie jestem aż tak wrażliwa. Chcieli, powiedziałam, ale nie zdołali. Oczywiście, można wyobrazić sobie jakąś inną, alternatywną rzeczywistość, w której mogłabym się okazać we własnym kraju po prostu użyteczna. Na tyle różnych sposobów można by mnie wykorzystać! Ale nie, bo mnie nie można po prostu wykorzystać, ja mam jeszcze jakieś swoje życzenia. Spotkanie w Sopocie przyjemne ogromnie. Po wszystkim siedzimy najogólniej w gronie portalu kobiety-kobietom. I pomyśleć, że jeszcze trzy lata temu nie było tu do kogo pyska otworzyć. Pięć lat temu Ewa Graczyk przyszła na mą prezentację tekstu o Żmichowskiej na konferencji o Miłości, jedna jedyna zadawała pytania, a potem rzekła w przelocie, że Gdańsk to ziemia przeklęta. Ale może wcale nie. Może karma się zmieniła, może woda, las, piasek, wiatr, może to wszystko coś zmienia w ludziach jednak, na lepsze. Byłam w Kalafiorni, przyjechałam do Dyni, tak to podsumowała Agata. Miasto Dynia, nazwałam je tak w przypływie złośliwości i może myśl tę rozwinę, w jednej prozie, którą dokończę, jeśli mój Los pozwoli, jednakowoż, dopiero w Kalafiorni.