W pociągu do Gdyni (ostatnim w środę, żeby zdążyć na czwartek) telefonuję do Karoliny, mojej młodszej agentki, żeby domówić się w kwestii czytania w poniedziałek. Co z recenzjami? Karolina mówi, że stara się zachęcić różne autorytety, ale co tylko komu zaproponuje Księgę Em, to słyszy w odpowiedzi: „Słyszałem, że to niedobre”. Ona wtedy pyta się od kogo. „A nie pamiętam”. Opowiadam o tym rano sąsiadce mej młodziutkiej, również Karolinie, a ona: „Ależ to jest tutaj normalne. Ci ludzie, którzy protestowali przed kinami, gdy szedł film Ksiądz, też nie wybrali się do kina, tylko coś usłyszeli”. Ja jednak dostrzegam różnicę.

Pani z kółka różańcowego nie musi obejrzeć filmu, żeby go oprotestować, bo coś takiego leży w samej naturze kółka różańcowego, że wiele  rzeczy bierze się tam na wiarę. Ale żeby w wypadku specjalisty od literatury słuch był zasadniczym narzędziem poznania dzieła literackiego... Tak być nie powinno. Chyba że to by miał być temat pracy magisterskiej: "Słych jako narzędzie poznania..." I już pamiętam, na czym polegał mój problem – to było właściwie niemożliwe do zniesienia, by moje życie zależeć miało od ludzi, których nie potrafię szanować.

Ach, żeby ten człowiek przyszedł na nasze czytanie Księgi Em, żeby przyszedł posłuchać, ale widocznie nie przyszedł. Karolina-agentka już chciałaby zgadywać, czy mam wrogów. Ale tu nie ma czego zgadywać, to oczywiste, że mam wrogów, ale ja w ogóle nie myślałabym w tym kierunku. Nie mam żadnej pretensji do ludzi, którzy knują i kręcą. To tak, jakby mieć pretensje o to, że wiatr wieje i deszcz pada. Mam natomiast pretensję do ludzi, którzy ich bezinteresownie słuchają, którzy wypowiadają to sakramentalne SŁYSZAŁEM, bo w ten sposób dają przyzwolenie. W końcu mam nawet pretensję do Karoliny, że przyjmuje takie usprawiedliwienie, o to, że nie stara się tych „autorytetów” jakoś zawstydzić. 

Jak przyjemnie jest przyjechać do czystego domu! Z wieczora po prostu padam, a z rana przychodzi pan, którego samochód zalega w garażu, w „naszych latyfundiach”, już dobre trzy lata. Chciałby go zabrać? Nic prostszego. Pyta się mnie jeszcze, jak potraktujemy kwestię finansową. Nic mi nie jest winien, odpowiadam. Ma tylko kupić kłódkę do garażu, jak wyprowadzi grata. W południe trafiam do działu dowodów. Otóż na dowód czeka się nieodwołalnie miesiąc, ale mój przyszedł po dwóch tygodniach. Pani, która przejęła się moim losem, dostaje w prezencie 10 x miłość, w wydaniu Świata Książki. Potem idę do neurologa, rozmawiamy sobie trochę o literaturze, po czym dostaję dwa opakowania tabletek nasennych, na których mi zależało. Kocham Gdynię! Jedną taką tabletkę dzielę na osiem części!, deklaruję. Na osiem części? To chyba niemożliwe? No dobrze, na sześć... Potem idę do Banku, ale nie mogę wypłacić pieniędzy na dowód, jak sobie wymarzyłam, bo potrzebna jest jeszcze karta, która rok temu zginęła mi wraz z dowodem, a której nie wydadzą mi w tym oddziale banku. Ale mogę założyć sobie konto w ich oddziale? Tak, a wtedy automatycznie fundusze zostaną przeniesione z tego konta, do którego nie mam dostępu i już. Potem idę do Urzędu Skarbowego zgłosić nowy numer dowodu i numer konta. Potem jeszcze spotykam się z Beatą, która własnoręcznie zapakowała i wysłała moje rzeczy do Kaliforni, jeszcze zeszłej zimy, za jedną trzecią ceny. Opowiadam jej o cyrkach z paradą, otóż, mówię, miała być parada, ale została zakazana, a wtedy organizatorzy postanowili w jej miejsce zorganizować osiem wieców na trasie rzeczonej parady, ale one też zostały zakazane... „To jest Harry Potter!”, śmieje się Beata. „Co nie wymyślą, to im pani nauczycielka nie pozwoli”. Harry Potter, oczywiście. Harry Potter i Zakon Feniksa skojarzył mi się już z zeszłoroczną obroną mojego doktoratu, kiedy podczytywałam go córce właścicielki pensjonatu zeszłego lata, zaproszona przez Kłosińskich, w Bornem Sulinowie. Niezmiernie wiele zawdzięczam moim koleżankom z liceum. Ale nie zostanę z nimi na 45-lecie matury, bo ojczyzna mnie wzywa.

W pociągu (ciągle jest czwartek) rozmyślam o tym, że naprawdę wstąpiłam już w ślady Janion. Albowiem z Janion jest tak: napisała, powiedzmy, trzydziestą piątą książkę, więc jej koledzy i koleżanki z Zakonu Feniksa zioną ku niej nienawiścią, odsuwają ją więc od czegoś, pomijają przy nagrodzie, dotacji, lub czymkolwiek. Wtedy Janion mogłaby poddać się rozgoryczeniu, ale zamiast tego siada już raczej do pracy, za rok oddaje do druku trzydziestą szóstą książkę, w związku z czym jej koledzy i koleżanki zioną ku niej jeszcze większą nienawiścią... I nie ma z tego wyjścia! To się nigdy nie skończy! To jest perpetuum mobile, to się będzie nakręcać samo: oni będą się na nią złościć, ona będzie pracować, bo z pracy płynie przyjemność, w związku z czym oni będą się skręcać i zionąć, i tak już, nieodwołalnie, jak to pisała Komornicka, w wiekuistość.