Piątek, w biegu kupuję Halince fiszki do nauki angielskiego poziom trzeci, a potem wpadam do PANu, dowiedzieć się, czy to, co zostało, mogę spłacić w ratach. Ach, zapewne, tylko muszę napisać pismo. W tej pogoni między księgowością a pokojem dyrektora zmierzam do rogu, w którym dają herbatę.  Wystawiona jest dla uczestników konferencji, dlaczego mam nie skorzystać? A tu nagle zjawia się Inka Brodzka i woła do mnie radośnie „Cześć!” jakby nie była panią mniej więcej w wieku Janion, tylko jakąś nastolatką. A potem nagle obok herbat – Borkowska, która też mówi „Cześć!” z podobnie symulowaną, krótkodystansową serdecznością. Dalszego ciągu brak, ani: co słychać?, ani: słyszałam, że wyjeżdżasz, ani: a jak ci się tam żyje? Żadnej takiej ciekawości. Siadam na krzesełku, rozmyślam nad tym niespodziewanym spotkaniem i staram się wyczuć, co czuję. Otóż, żadnych pretensji, te osoby znajdują się już poza obszarem mojego życia i tam zostaną, to wszystko. Irytuje mnie tylko odsłonięta szyja Grażyny, mniej więcej dwa centrymetry poniżej linii włosów nad kołnierzem. Kto jej powiedział, że może pozwolić sobie na to, żeby się przy mnie czuć tak bezpiecznie, tak swobodnie? Jest odwrócona, ale widzę jej profil, a biała szyja drażni coraz bardziej. Herbata, którą mam w filiżance, jest wciąż gorąca, ale to nie wrzątek, szkoda zachodu. Co więc? Już wiem, muszę tylko rozważyć, czy stać mnie na kolegium, już odkładam filiżankę na spodeczek, żeby wstać, podejść, przeprosić jej rozmówczynię i... „Co słychać?” Zaleski, miły człowiek, jakby pozbawiony cech wyrazistych, ale nigdy źle o nikim nie mówiący, żadnej podłostki na swym koncie nie ma zapisanej. Mówię, że właściwie już się przeprowadziłam. „Widziałem, podpisałaś nawet list otwarty jako intelektualistka amerykańska...” Śmieję się. Podpisałam, bo przeczytałam wersję angielską, była tam mowa o tolerancji wobec „Jews and Protestants”, a jest dla mnie dość oczywiste, że współczesny „homoseksualista” zastąpił „Żyda” w dyskursie polskiego konserwatyzmu. A reszta stylistyki bez zmian. I dlatego to odwołanie się do historii żydowskiej w Polsce mnie przyciągnęło. Ale w tłumaczeniu „Gazety Wyborczej” owego listu Żyd zniknął, pojawiła się „tolerancja wobec innowierców”. A to już nie był list, który ja podpisałam. Co to za konferencja?, pytam. „To nasi doktoranci zorganizowali”, mówi Zaleski, ale jej tytuł momentalnie wylatuje mi z pamięci, coś o przekroczeniu w literaturze. Towarzystwo wraca do sali, ja biegnę do hotelu Grand na konferencję o mniejszościach.

Jakiś tydzień wcześniej przyszłam na imprezę tiszert dla wolności do Le Madame. Wcześniej zgodziłam się w jednej z nich sfotografować, więc tam na miejscu wybieraliśmy napis. Jestem na liście? Nie, nie, zaraz przypomina mi się Wildsztein i Paryż 1986, nie chcę przywoływać traumy. Jestem bezrobotna? Boję się zapeszyć. Nie płakałam po papieżu? Nie będę dawać im pretekstu. A może ta? I tak stanęło na Usunęłąm ciążę. Zakładam momentalnie, nie uśmiecham się, tylko patrzę w kamerę, rozmiar XL pasuje do skórzanych spodni. To jest koszulka z pierwszej serii, tyle wiem, ale nie to, że dotąd żadna kobieta, nawet feministka, nie pozwoliła się w niej sfotografować. W Grandzie trafiam na sam koniec obiadu, do windy zabieram ciasteczko, a tam na górze już mnie szukają, od rana odbywa się jakieś gwałtowne, telefoniczne poszukiwanie. Ta koszulka, a ja w niej, ma iść na okładkę „Wysokich Obcasów”, czy się zgadzam? Oczywiście. „Obcasy” chcą tylko, żeby zrobić to zdjęcie na jasnym tle, bo to, co jest, jest zbyt mroczne. Ach, najlepiej na tle kwiatków. Tymczasem słucham panelu o lesbijkach – że budzą mniej agresji, ale z kolei są niewidoczne. A przecież nie dlatego, że tak wybrały. Nawet kiedy chcą być widoczne, kiedy starają się być, to i tak w doniesieniach prasowych zmienia im się płeć na „przeciwnicy ustawy”, zwolennicy parady”. Media robią to automatycznie, właściwie wszystkie, nawet liberalne. Wojna polsko-homoseksualna, w ich wydaniu, to polityczne zapasy mężczyzn. Wychodzę z panelu i trafiam prosto na Agnieszkę Graff: „Słyszałam, że dałaś się sfotografować w tej koszulce! A potem spierdolisz za granicę? A to nie Masłowska miała się w niej sfotografować? Nic nie szkodzi, the more the merrier!” Krótka pauza na oddech, a potem: „O właśnie, w Polsce, kiedy jestem na takiej konferencji, to czuję, że jestem in , a w Stanach  jestem na konferencji i czuję, że jestem out ”. Ja też, ale już nie na ulicy. Na ulicy, między zwykłymi ludźmi, jest akurat na odwrót. „A nie możesz tu zostać? Teraz, jak masz już doktorat, mogłabyś poszukać sobie pracy na jakiejś uczelni”. Mówię, że nie jestem rzeczą, którą się przestawia. „Ach, no tak”. I znika. A tu już telefon z tiszerta, właśnie skończyło się kolegium w „Gazecie”, jednak nie będzie zdjęcia - ani na ciemnym i dekadenckim, ani na jasnym i higienicznym tle. Ani na okładce, ani w środku numeru. Dziwne, bardzo jakieś dramatyczne to redakcyjne niezdecydowanie. Chłopcy z tiszerta mówią, że chcieliby tę akcję pokazać gdzie indziej, w innym magazynie, a może wtedy, ale ja nie mam znowu tak wielkiej potrzeby, żeby szokować polską publiczność, poza tym wyjeżdżam. „Zaproście może raczej kogoś, kto tu mieszka, kto jest tu na miejscu, może Agnieszkę Graff?” Chłopcy muszą mi powtórzyć ze trzy razy, że prosili, ale się nie zgodziła. Naprawdę? Wieczorem dzwoni Rosiek, Słowo/obraz dostało grant na druk mojego doktoratu. Musi się z niego wywiązać w tym roku, bo tak działają te granty, w ograniczonym terminie.