Dworek Białoprądnicki, cóż to za zjawisko! Dworkowe ganki wśród zielonej ciszy. Niewyspana, ale uspokojona, bo do południa zdążyłam się już w dużej części spakować, dojeżdżam na spotkanie. Po prawej stronie widowni siedzą moje studentki, po lewej jacyś państwo w wieku profesorów z Katowic, ale ci, w przeciwieństwie do moich miłych wtorkowych słuchaczy, zachowują kamienne twarze. Czy to, co czytam, jest zabawne? „Nie”, pada odpowiedź. Nigdy się tak do końca nie wie, co nas spotka. „Dlaczego pani wybrała sobie taki temat?”, pyta jedna z poważnych pań prawie z pretensją. Jakaś młoda osoba rozbija ten ponury nastrój monologując na temat Lou Andreas Salome, jak się zdaje, zmierzając do tego, że tej ostatniej udało się zrealizować taką fantazję przyjaźni z pisarzami, ze starszymi, twórczymi mężczyznami, których inspirowała, z których najsławniejszym szybko stał się Fryderyk Nietzsche, a Komornickiej nie. To sprawa osobowości, czy kultury? Po spotkaniu w restauracji dworkowej z moimi studentkami, teraz już absolwentkami, rozmawiamy o przyszłych planach. One chciałyby, żeby to trwało, założą przy tym dworku grupę literacką, będą organizować warsztaty. Życzę im wszystkiego najlepszego. Sama budzę się wcześnie i udaje mi się zdążyć na pociąg, który odchodzi o siódmej rano. Nie widziałam jeszcze czegoś takiego, bo zwykle za późno wstaję. Na komfortowych fotelach siedzą mężczyźni w białych koszulach, porządnych garniturach, z siwiejącymi dostojnie włosami. Kobiety są nieliczne, może ze trzy na wagon i stanowczo gorzej ubrane. Ci mężczyźni, na których nawet przyjemnie jest popatrzeć, spotykają się w przejściach między fotelami, znają się, wymieniają informacje, telefonują, załatwiają jakieś interesy. Ach, to oni rządzą tym krajem, w którym jestem nikim. Ale to ja mam ze sobą laptop, nie trzymam go na kolanach, otwieram go na komfortowym, plastykowym stole i piszę to wszystko.