Martwi mnie tylko, że nawet historia naszych latyfundiów nie rozwiązała się ani nie domknęła i że to wszystko będzie trwać, nie da się ani odłożyć, domknąć, zapomnieć. Po tym, jak we wtorek stałam ponad trzy godziny na lotnisku w kolejce do odprawy, wciąż jestem chora - katar, wysuszona skóra, pękające naczyńka krwionośne, obsunięta immunologia, jakby czas było kłaść się do trumny. Kolejka stała posłusznie złożona z pasażerów czterech opóźniających się w ten sposób samolotów, którzy nie interweniowali w biurze LOTu, bo "to nic nie da", najwyżej "będzie jeszcze gorzej". No proszę, jacy wyćwiczeni, takimi ludźmi to aż miło będzie rządzić. Poszłam więc sama zapytać, czy ci na górze wiedzą, co dzieje się na dole. Wiedzą. Pewnie, dlaczego mieliby nie wiedzieć? A dlaczego nic z tym nie zrobią? A dlatego, że lotnisko jest rozbudowywane. Przyjmuję do wiadomości, tylko potem śladów tej budowy nie widzę, chyba że lotnisko zmienia się w pastwisko. Kto powiedział, że latanie jest naturalne? Ja mam przeczucie, że nie jest. Gdyby Pan Bóg chciał, żeby ludzie latali, toby im dał skrzydła. Tymczasem moi współkolejkowicze, niczym w socjologicznym eksperymencie, zajmowali się przez te trzy godziny tarasowaniem drogi innym pasażerom, którzy chcieli w poprzek ich kolejki przejść. Ludzie przechodzili więc przd moim nosem, bo gdzie indziej im nie pozwalano, gdzie indziej było: Nie, nie i nie! Maniek przestaw te walizke! Co wam, panowie, odwracam się w końcu, przeszkadza, że ktoś przed wami kolejkę tę przetnie. Co wam ubędzie? Kilogramów ubędzie, pozwala sobie zażartować Maniek, a ja odpowiadam, bo już się przebudziłam: Chyba w mózgu. Ale co z tego? Nic poza tym, że mój samolot przesiadkowy nie czekając na guzdralski LOT odleci i będę musiała czekać na następny, podróż przedłuży się więc do 20 godzin, a teraz jestem zbyt chora, żeby napisać skargę, poza tym szkoda czasu, bo to wszak jak z porodem w państwowym szpitalu, najlepiej zapomnieć. Tymczasem prezydent miasta Warszawy rozbestwia Młodzież Wszechpolską. Narobi mu jeszcze ta MW na głowę, ale zanim to nastąpi, Polska będzie musiała przez najbliższych kilka lat znosić arogancję młodocianych psychopatów przekonanych, że im wszystko wolno. A gdzie ja? Gdzie moje miejsce, kiedy już usunęłam się stamtąd, gdzie mogłam najwyżej bezcelowo, a zatem nieco maniakalnie rozpoznawać reguły patologicznej rodziny wyniesione do rangi politycznego credo: wygrywa ten, kto ma siłę zastraszyć innych? Czy to się dało przewidzieć? Tak, mój instynkt podpowiadał mi na początku lat 90., że to, czego obawiałam się w polskiej kulturze od zawsze nie zmieniło się wraz z przełomem 1989 roku. Ale nie mogłam stać się pełną osobą nie zmierzywszy się uprzednio z tym. A co teraz i co z tego, jeśli na resztę tymczasem mogło się zrobić za późno? Trochę za bardzo chora, żeby się cieszyć, że zrobiłam dla Em wszystko, co było w mojej mocy, jestem pewna, że kiedyś będę miała siłę się z tego cieszyć. Tym samym opowieść o tej podróży się kończy. Potem już nieczego nie da się przewidzieć, będzie więc zupełnie tak, jak chciałam.